Οι διάλογοι γενικά είναι ο πιο εύκολος τρόπος να “χάσει “ο σκηνοθέτης τον θεατή.Οι σκηνοθέτες γενικά προσπαθούν να τον αποφύγουν. Πρώτον γιατί θεωρείται ο εύκολος δρόμος, γιατί μπορεί να χαλάσει τον ρυθμό της ταινίας και γιατί είναι κάτι που κάνει την ταινία να μοιάζει πιο “τηλεοπτική”.
Το γενικότερο μότο είναι “Μην το λες, δειξ’το”
Υπάρχει όμως και ο Ταραντίνο. Στις ταινίες του οι πρωταγωνιστές μιλάνε ακατάπαυστα. Κανένας όμως ποτέ δεν παραπονέθηκε ότι βαρέθηκε σε ταινία του Ταραντίνο. Είτε σου αρέσει είτε όχι, ο Ταραντίνο έχει έναν μοναδικό τρόπο να κάνει τους διάλογους του απίστευτα ενδιαφέροντες.
Ο μέσος όρος διάρκειας των σκηνών στο Hollywood είναι 2-3 λεπτά. Οι σκηνές του Ταραντίνο είναι πολύ μεγαλύτερες. Πολλές φορές φτάνουν τα δέκα λεπτά.
Ποιά ειναι τα στοιχεία που κάνουν τόσο ενδιαφέροντες τους διαλόγους του σκηνοθέτη;
1.Προσδοκία.
Ο Ταραντίνο χρησιμοποιεί πολλές φορές του διαλόγους του για να δημιουργήσει προσδοκία στον θεατή. Και δεν πρέπει να μπερδεύουμε αυτή την πρακτική με αυτό που έχουμε μάθει σαν “hook”. Ο Ταραντίνο δε δημιουργεί μέσω μιας πληροφορίας την προσδοκία ότι κάτι θα γίνει. Δημιουργεί μέσω μεγάλων διαλόγων μια διαρκώς κλιμακούμενη αίσθηση πως κάτι σημαντικό επίκειται.
2.Κάθε ατάκα έχει σκοπό.
Καμία ατάκα δεν μπαίνει στο σενάριο μόνο για να δώσει την πληροφορία. Όλοι οι διάλογοι εξυπηρετούν το γενικότερο ύφος και σκοπό της ταινίας. Ακόμα και όταν οι διάλογοι αφορούν κάτι τελείως άσχετο, μας δίνουν πολλές έμμεσες πληροφορίες για τους χαρακτήρες.
Υπάρχει για παράδειγμα ένας διάλογος δυόμισι λεπτών στο pulp fiction, ανάμεσα στον Jules και τον Vincent για άσχετα πράγματα όπως γιατ το πως ονομάζουν στη Γαλλία το Big Mac. Ο διάλογος όμως καταφέρνει να μην είναι βαρετός απ΄την μία, και απ΄την άλλη να μας κάνει να γνωρίσουμε καλύτερα τους χαρακτήρες.
3.Ιστορία μέσα στην ιστορία.
Η ταινίες είναι ιστορίες. Και μια ιστορία μέσα στην ιστορία είναι πάντα ευπρόσδεκτη. Πολλές φορές οι χαρακτήρες του Ταραντίνο διηγούνται ιστορίες. Και εδώ φυσικά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι ιστορίες αυτές είναι αναπόσπαστο μέρος της ατμόσφαιρας της ταινίας.
4.Κάθε διάλογος κρύβει μια σύγκρουση.
Από τις ιστορίες που αναφέραμε πιο πάνω, μέχρι τις πιο κομβικές σκηνές της ταινίας, πάντα υπάρχει μια σύγκρουση. Μια απλή σκηνή στο reservoir dogs όπου οι ήρωες της ταινίας συζητούν για το φιλοδώρημα εξελίσσεται σε μια μεγάλης διάρκειας λογομαχία όπου ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες της ταινίας.
5.Δευτερεύον νόημα.
Στις ταινίες του Ταραντίνο πολλές φορές αυτά που λένε οι χαρακτήρες είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που σκέφτονται. Και αυτό είναι πάντα όμορφο στον κινηματογράφο βάζει τον θεατή σε πιο ενεργό ρόλο. Τον κάνει να συνδυάσει τις δικές του προηγούμενες εμπειρίες από την ταινία για να αποκωδικοποιήσει τον ήρωα. Και ενώ αυτή είναι μια τακτική που συναντούμε συχνά στον κινηματογράφο, ο Ταραντίνο το πάει ένα βήμα παραπέρα.
Συνήθως σε ένα τέτοιου τύπου διάλογο, ο ήρωας προσπαθεί να κρύψει κάτι αποκρύπτοντας πληροφορίες ή λέγοντας τη δικιά τους εκδοχή για κάποιο γεγονός. Ο Ταραντίνο όπως είδαμε και πριν μπορεί να βάζει τον χαρακτήρα να λέει κάτι το οποίο φαινομενικά δεν έχει καμία σχέση με την πλοκή.
Με ένα μαγικό τρόπο ενώ σε επίπεδο διαλόγου αυτό που βλέπουμε δεν δίνει πληροφορία για την πλοκή, δημιουργεί πού μεγάλη ένταση, καθώς εμείς αγωνιούμε για τα πράγματα που ξέρουμε αλλά κανένας δεν αναφέρει, εντείνοντας την αγωνίας μας
Ένα βίντεο με τον σκηνοθέτη να μιλάει για τους συγγραφείς από τους οποίους έχει εμπνευστεί περισσότερο στο κομμάτι των διαλόγων. Περισσότερο ενδιαφέρον όμως έχει η ιστορία που περιγράφει στο δεύτερο μισό του βίντεο. Σαν ιστορία, αλλά και για τον τρόπο που τη διηγείται. Έχοντας δει κάποιος τις ταινίες του, μπορεί να δει ακόμα και από τον τρόπο που μιλάει πόσο παθιασμένος είναι με τις ταινίες και γενικότερα με το storytelling.