Ο Σπίλμπέργκ χρησιμοποιούσε συχνά μονοπλάνα τα οποία δένουν τόσο όμοργα με τον ρυθμός της ταινίας που σπάνια τα παρατηρεί κάποιος παρά μόνο την δεύτερη-τρίτη φορά που θα δει κάποιος την ταινία.

Εδώ είναι ένας απλός διάλογος ο οποίος σε άλλη περίπτωση θα ήταν μια διαδικαστική σκηνή και όντως στην πρώτη θέαση δεν πρόκειται να παρατηρήσουμε κάτι ιδιαίτερο από σκηνοθετική άποψη.Παράλληλα όμως με την σκηνή βλέπουμε και ένα animation με τις κινήσεις των ηθοποιών και της κάμερας.

Βλέπουμε έτσι μια ολόκληρη χωρογραφία του συνεργείου και της κάμερας για να γυριστεί η σκηνή.

Καθώς το σύγχρονο αμερικάνικο κυρίως σινεμά πηγαίνει όλο και πιο έντονα στον γρήγορο ρυθμό με πολλά κοψίματα,αναλύοντας αυτή την σκηνη θυμόμαστε ένα είδος κινηματογράφησης που σίγουρα (σε κάποιους τουλάχιστον)μας λείπει.