Η Χριστίνα Μουμούρη είναι η νικήτρια του φετινού βραβείου φωτογραφίας της ελληνικής ακαδημίας κινηματογράφου για την ταινία “Ζιζοτεκ“. Λίγες μέρες πριν για την ίδια ταινία είχε βραβευθεί από την Ένωση Ελλήνων Κινηματογραφιστών(GSC).
Θα ήταν μεγάλη μας χαρά να τη γνωρίσουμε από κοντά και να της πάρουμε μια κανονική συνέντευξη. Λόγω των συνθηκών όμως αρκεστήκαμε στο να μας απαντήσει γραπτά σε μερικές ερωτήσεις για τη δουλειά της στην ταινία που της χάρισε το βραβείο αλλά και για την ίδια.
Ποια τα συναισθήματά σας όταν μάθατε για τη βράβευσή σας από την ελληνική ακαδημία κινηματογράφου. Τι σημαίνουν για εσάς τα βραβεία γενικά;
Χάρηκα πάρα πολύ, τόσο που έστειλα κατευθείαν κωδικό 6 και πήγα βόλτα με τον σκύλο μου για να το γλεντήσω. Τα βραβεία αποτελούν μια επίσημη αναγνώριση κάποιου στο χώρο του. Και για μένα εκτός από ικανοποίηση, σημαίνουν εκκίνηση και υποχρέωση, γιατί οφείλεις να αποδείξεις ότι δεν σου απονεμήθηκαν τυχαία.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε με τον κινηματογράφο; Πώς έγινε το πρώτο βήμα;
Η ενασχόληση μου με τον κινηματογράφο, ήταν μια κάπως τυχαία επιλογή, καθώς όταν τέλειωσα το σχολείο δεν είχα αποφασίσει τι μονοπάτι θα ακολουθήσω. Είχα δηλώσει στην οικογένεια μου ότι δεν ήθελα να δώσω πανελλήνιες και να «περάσω» κάπου, αλλά προτιμούσα να δουλέψω. Αφού λοιπόν έκανα διάφορες δουλειές, μια μέρα, και πραγματικά από το πουθενά, αποφάσισα ότι θέλω να γίνω φωτογράφος. Μια φίλη μου, μου πρότεινε να πάω στη σχολή Σταυράκου για να γίνω και φωτογράφος και εικονολήπτης και έτσι ξεκίνησα.
Ποια η σχέση σας με τον σκηνοθέτη της ταινίας Βαρδή Μαρινάκη πριν την ταινία; Πώς έγινε η πρόταση;
Με τον Βαρδή Μαρινάκη, τον σκηνοθέτη της ταινίας, γνωριστήκαμε πριν πολλά χρόνια σε γυρίσματα μιας διαφήμισης, όταν εγώ ήμουν ακόμη βοηθός φωτογράφου. Το Ζίζοτεκ ήταν η πρώτη μας συνεργασία με εμένα στη διεύθυνση φωτογραφίας.
Ένα πρωινό, ενώ βρισκόμουν σε μια δουλειά εκτός Ελλάδος δέχθηκα ένα μήνυμα από τον Βαρδή που μου πρότεινε την συνεργασία. Δέχθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πόσο χρόνο είχατε να προετοιμαστείτε για την ταινία;
Το σενάριο το πήρα ένα μήνα πριν το πρώτο μοτέρ ενώ ήμουν στο εξωτερικό και επέστρεψα στην Ελλάδα δυο βδομάδες πριν ξεκινήσουμε. Η ομάδα είχε ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία της ταινίας και στην πορεία μπήκα και εγώ.
Πώς δουλέψατε στην προετοιμασία;
Εξαρχής είχαμε συμφωνήσει με τον Βαρδή ότι θα πάμε με τον αυτοσχεδιασμό του 9χρονου πρωταγωνιστή μας. Έτσι αποφασίσαμε ότι θα έχουμε κατά το πλείστο μια κάμερα στο χέρι η οποία θα ακολουθεί τον μικρό Αύγουστο. Σε γενικές γραμμές υπήρχε η ιδέα της κινηματογράφησης, αλλά πολλές φορές μπορεί να την άλλαζε ο αυθορμητισμός του Αυγούστου, οπότε τα storyboard και τα φιξαρισμένα κάδρα καταρρίφθηκαν πολύ γρήγορα.
Πως ήταν η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη.
Η συνεργασία μου με τον Βαρδή ήταν πολύ καλή. Πολύ γρήγορα κατάλαβα τι ακριβώς ήθελε από τη χρήση της κάμερας στην ταινία του και προσαρμόστηκα εύκολα και γρήγορα.
Τι φακούς και κάμερα χρησιμοποιήσατε;
Ο εξοπλισμός της ταινίας είχε ήδη αποφασιστεί από την παραγωγή. Υπήρξα τυχερή γιατί η κάμερα ήταν η αγαπημένη μου, μια Arri Alexa Mini και οι φακοί Leica Summicron – C οι οποίοι παρόλο που τους χρησιμοποιούσα για πρώτη φορά με ικανοποιήσαν πολύ.
Είχε ιδιαιτερότητες η ταινία όσον αφορά την κινηματογράφηση;
Χρησιμοποιήσαμε stedycam, που εξ αρχής ο Βαρδής είχε φανταστεί με τη συγκεκριμένη κίνηση κάμερας για κάποιες σκηνές, κυρίως αυτές των περπατημάτων αλλά και κάποια car to car . Στις σκηνές αυτοκίνητου με την βοήθεια μακενίστα χρησιμοποιήσαμε car mount. Ένα cherry picker λίγες φορές, προκειμένου να πάει η κάμερα σε ύψος και άλλοτε να τοποθετηθεί κάποιο φως σε κάποια από τα νυχτερινά.
Ήταν απαιτητική στο κομμάτι του φωτισμού η ταινία;
Πολύ. Σε γενικές γραμμές όμως στον φωτισμό βοήθησαν πολύ κ άλλοι συντελεστές της ταινίας, όπως η Πηνελόπη Βαλτή στο σκηνογραφικό. Η καλύβα για παράδειγμα που έπαιξε σε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας, σχεδιάστηκε από την ίδια και έτσι είχα την δυνατότητα να ζητήσω παρεμβάσεις που βοήθησαν πολύ στην φωτογραφία. Ο φωτισμός του δάσους την νύχτα επίσης ήταν ένα κομμάτι πολύ απαιτητικό, για το οποίο και πάλι οι συνεργάτες μου στην κάμερα με βοήθησαν πολύ.
Υπήρξε κάτι που σας δυσκόλεψε στην ταινία.
Τα δυο πράγματα που με δυσκόλεψαν πιο πολύ στην ταινία ήταν ο λίγος χρόνος προετοιμασίας που είχα, αλλά και το γεγονός ότι η ταινία βασιζόταν στον αυτοσχεδιασμό του μικρού μας πρωταγωνιστή. Το τελευταίο έκανε την ταινία να έχει περιορισμένα χρονικά όρια στα γυρίσματα, αν και βοήθησε πολύ η παρουσία του μπαμπά του μικρού Αύγουστου στο σετ.
Ποιο ήταν το πιο δύσκολο γύρισμα και το πιο δύσκολο πλάνο στην ταινία;
Η πιο δύσκολη σκηνή γενικότερα στην ταινία ήταν αυτή στο πανηγύρι. Η δυσκολία όταν ένα συνεργείο προσπαθεί να συνεννοηθεί με 250 βοηθητικούς ηθοποιούς είναι μεγάλη και το κάνει από μόνο του πολύ εξαντλητικό. Τη συγκεκριμένη μέρα ήταν όλα απαιτητικά, πολλές σκηνές με πολλά πλάνα. Ένα από τα πιο δύσκολα πλανά ήταν αυτό της Πηνελόπης να χορεύει στο πανήγυρι αναμεσά στο πλήθος. Χρειαζόταν να έχω την κάμερα στο χέρι, μια χορογραφία κάμερας – ηθοποιού.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο σας πλάνο στην ταινία;
Αγαπημένο μου πλάνο στην ταινία είναι αυτό στην ταράτσα, όπου ο μικρός Αύγουστος παίζει με τα νερά με τη μητέρα τους (αγαπημένη Πηνελόπη Τσιλίκα ). Νομίζω φωτογραφικά είναι ένα από τα αγαπημένα μου σημεία αυτό στην ταινία, γιατί καταφέραμε να αποτυπώσουμε πολύ όμορφα τους παιχνιδισμούς του φωτός με το νερό.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο σας άγχος πριν ξεκινήσει η κάθε ταινία;
Το μεγαλύτερο άγχος πριν από μια ταινία είναι να καταφέρω με τη φωτογραφία να εξυπηρετήσω το σενάριο και τον σκηνοθέτη/τρια σύμφωνα με το πως το έχουν οραματιστεί εξ αρχής.
Πόσο βάρος δίνετε στο color grading;Θεωρείτε ότι εκεί δίνετε τον τόνο της ταινίας ή είναι κάτι που γίνεται κυρίως στο γύρισμα;
Γενικά πάντα προσπαθώ να δουλέψω φωτογραφικά την ταινία όσο καλύτερα μπορώ στο γύρισμα, με σκοπό να μη χρειάζεται πολλή δουλειά στο post-production. Βέβαια, η τεχνολογία πλέον δίνει πάρα πολλές δυνατότητες για να κάνεις την εικόνα της ταινίας ακόμα καλύτερη μετά το γύρισμα και αυτό πρέπει να το εκμεταλλεύεσαι. Συνεπώς, το color grading είναι κάτι απαραίτητο πια για να μπορέσεις να αναδείξεις ακόμα περισσότερο τη δουλειά που έγινε στο γύρισμα.
Πως δουλεύετε στο color; Είστε παρούσα σε όλη τη διάρκεια δίνετε γενικές οδηγίες ή δουλεύετε με τον colorist πλάνο – πλάνο; Σε πιο πρόγραμμα κάνατε το color;
Προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο παρούσα στο color και να δουλεύουμε σε όλη τη διάρκεια μαζί με τον συνεργάτη που το έχει αναλάβει, καθώς είναι πολύ συνδεδεμένα αυτά τα δύο κομμάτια. Συνήθως υπάρχει και εμπιστοσύνη στον συνεργάτη που θα κάνει το color, μια και τις περισσότερες φορές είναι δική μου επιλογή. Στο Ζιζοτεκ δουλέψαμε σε Da Vinci με τον Μανό Χαμηλάκη στη 235.
Συμμετείχατε στο μοντάζ της ταινίας;
Στο μοντάζ της ταινίας συνήθως δεν συμμετέχω, εάν όμως χρειαστεί η βοήθεια μου σε κάτι είμαι πάντα εκεί να βοηθήσω, να πω την άποψή μου, ή οτιδήποτε άλλο χρειάζεται.
Ποια είναι τα σχέδιά σας;
Τα σχέδια μου τώρα που τελείωσε και η καραντίνα, είναι να επιστρέψω στη δουλειά μου και να κάνω όσα περισσότερα γυρίσματα μπορώ. Γενικά ο στόχος μου τα επόμενα χρόνια είναι να κάνω πολλές δουλειές τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, για να μπορέσω να συλλέξω εμπειρίες και να εξελίξω τη δουλειά μου.
Αγαπημένος διευθυντής φωτογραφίας και γιατί;
Πολύ αγαπημένος φωτογράφος είναι ο Christofer Doyle, μόνο και μόνο για τη «ζημιά» που είχα πάθει όταν είδα το “In the mood for love”.
Περισσότερες πληροφορίες για τη Χριστίνα Μουμούρη εδώ.